இதற்கும் போராடுவோம்...

செய்திதாளை விரித்தவுடன் கண்ணில்பட்ட செய்தி நீண்ட நாட்களாக என் சிந்தனையை தூண்டிய ஒரு விஷயத்தை பகிர்ந்துக்கொள்ள தூண்டியது. மாணவியை கற்பழித்த டாக்டர்... என்ற செய்தியே அது.

விஷயம் இதுதான். 

ஒரு +2 மாணவி காய்ச்சல் என்று ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். அந்த ஆஸ்பத்திரியின் மருத்துவர் அவரை கற்பழித்து விட்டதாக புகார் எழுந்துள்ளது. பத்திரிகைகள் அல்வா போன்ற விஷயம் கிடைத்ததில் அந்த டாக்டரே மறந்துப்போன பழைய விஷயங்களை பிரசுரிக்க ஆரம்பித்து விட்டன. அந்த குற்றச்சாட்டு உண்மையா?  பொய்யா? என்று சட்டம் தன் நத்தை வேகத்தில் முடிவெடுக்கட்டும். அதுவல்ல இந்த பதிவின் நோக்கம். இந்த சம்பவம் எழுப்பும் கேள்விகளும் சிந்தனைகளும் வேறு மாறியானவை.

சில காலமாய் மருத்துவர்கள் போராட வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு அடிக்கடி தள்ளப்படுகின்றனர். ஒவ்வொரு முறை போராடும் போதும் பொதுவில் எழும் கேள்வி மற்ற பிரச்சனைகளுக்காகவும் இதே வீரியத்துடன் செயல்படுவார்களா என்பதே... Like it or Not... இது ஒரு நியாயமான கேள்விதான். இதற்கு கோபப்படுவதில் அர்த்தமில்லை. இதற்கு பதில் சொல்லும் கடமை மருத்துவ சமுதாயத்துக்கு உள்ளது. இந்த விவகாரத்திலும் அதே கடமையுள்ளது.

மருத்துவர்களுக்கென்று சில கோட்பாடுகள் உள்ளது. அதில் முதல் கோட்பாடு மருத்துவரை அணுகும் நோயாளிகளிடம் எந்த காரணம் கொண்டும் உணர்வுப்பூர்வமான உறவு கொள்ளக்கூடாது. நோயாளியிடம் தவறாக நடப்பதென்பதை விட பெரிய குற்றத்தை ஒரு மருத்துவர் செய்து விட முடியாது. அதுவும் Sexual offence is the worst form of an offence that a doctor can commit. Even Worse than Murder.

இது போன்ற சமயத்தில் மருத்துவ உலகம் என்ன செய்யப் போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பு எல்லோருக்கும் இருக்கிறது. என்ன செய்ய முடியும்... இந்த பிரச்சனையை எப்படி பார்க்கிறோம் என்பதில் உள்ளது பதில்...

மருத்துவர்கள் சமுதாயத்திலிருந்தே வருகின்றனர். ஆகவே அதில் இருக்கும் நல்லவன், கெட்டவன், எல்லோரும் உண்டு... ஆகையால் ஒருவர் செய்யும் தவறை அவர்களின் குணக்கேடாக கருதி இதற்கு ஒரு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் நாம் நம் வேலையை கவனிக்க செல்லலாம். ஆனால் இந்த விவகாரம் அது போல் Ignore செய்ய கூடியதா என்றால் இல்லை என்பதே பதில்.

எழுந்திருப்பது கற்பழிப்பு குற்றச்சாட்டு. நடந்த இடமோ மருத்துவமனை. சொல்லியிருப்பது ஒரு பேஷண்ட். ஆகையால் மருத்துவ சமுதாயம் இதை கண்டுக்கொள்ளாமல் இருப்பதென்பது மறைமுகமாக அதை ஆதரிப்பது போன்றதாகவே பார்க்கப்படும்.

ஆனால் நம் சட்டத்தின் படி குற்றம் நிருப்பிக்கப்படும் வரையில் ஒருவர் நிரபராதியே. முந்தி கொண்டு நாம் அவரை தண்டிக்க வகையில்லை. நியாயமுமில்லை.

ஆனால் எதிர் பாலினத்தை சேர்ந்த பேஷண்ட்களை எவ்வாறு Examine செய்ய வேண்டும் என்று தெளிவான விதிமுறைகள் உள்ளன. அதன்படி எதிர்பாலினத்தை சேர்ந்த பேஷண்டை எக்காரணம் கொண்டும் தனிமையில் Examine செய்யவே கூடாது. வேறேதில்லாவிட்டாலும் அந்த டாக்டர் நிச்சயமாக இந்த விதிமுறையை மீறி இருப்பதால்தான் இந்த குற்றச்சாட்டு எழுந்திருக்கறது.

உண்மை எதுவாயிருப்பினும் இந்த விவகாரத்தில் மருத்துவ சமுதாயம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றுதான்.

இந்திய மருத்துவ சங்கத்தின் சார்பில் இந்த வழக்கை சீக்கிரம் முடிக்க வேண்டுக்கோள் வைக்க வேண்டும். ஒருவேளை விசாரணை முடிந்து இந்த டாக்டர் குற்றவாளி என்று முடிவானால் பொதுவில் அந்த டாக்டரின் ரெஜிஸ்டரேஷன் கான்சல் செய்து அவ்வாறு  செய்யப்பட்டுள்ளதை விளம்பரம் செய்ய வேண்டும். அவர் அதன் பின் பணியாற்ற முடியாத நிலை ஏற்படும். அது இது போல் "சபலம்" தோன்றும் டாக்டர்களுக்கு எச்சரிக்கையாக இருக்கும்.

ஒரு வேலை அவர் நிரபராதி என்று தீர்ப்பானால் அந்த பெண்ணின் குடும்பத்தார் மேல் சங்கத்தின் சார்பில் மான நஷ்ட வழக்கு போட வேண்டும். அது இனி எதிர்காலத்தில் பொய் வழக்கு போட நினைப்பவர்கள் மத்தியில் ஒரு பயம் உண்டாக்க அது வழிவகை செய்யும்.

இந்திய மருத்துவ சங்கம் இந்த வழக்கில் தலையிடும் போது அது மீடியா பப்ளிசிட்டி கூடிய நடப்பாகிவிடும். ஆகையால் மீடியாக்களின் கண்கொத்திப்பாம்பு கவனிப்பில் விசாரணை நடைபெறும். அப்போது சாட்சிகளை வாங்க முடியாது. நியாயமாக விசாரணை நடைபெற வாய்ப்பு அதிகம்.

மருத்துவர்களை அவர்கள் செய்யும் தொழிலுக்காக மதிக்க வேண்டும் என்று  பேசும் அதே சமயம் நம் தொழிலை இழிவு செய்யும் இது போன்ற நிகழ்வுகளில் நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதும் முக்கியம் என்று மருத்துவர்கள் உணர வேண்டும். நடந்தது என்னவென்பது தெரியாமல் மருத்துவரை திட்டுவது தவறென்றால் நடந்தது தவறென்று தெரிந்தும் வாய் மூடி இருப்பது பெருந்தவறு. படித்ததால் மட்டுமே ஒருவர் சக மருத்துவராகி விட முடியாது. அது மட்டுமே அவரின் தவறுகளை நியாயபடுத்த காரணமாகாது. நம் உரிமைகளுக்காக பல போராட்டம் செய்யும் போது மக்களின் ஆதரவை எதிர்ப்பார்க்கும் நாம் நம்மிடையே உள்ள கறுப்பாடுகளை இனம் கண்டுக்காட்டுவதே நியாயமாகும். அதை செய்யாதவரை அதற்காக போராடாத வரை மக்களின் கவனத்தை ஈர்பதே எங்கள் நோக்கம் என்று சூளுரைக்கும் நம் போராட்டங்களில் நியாயமில்லை...

இதை படிச்சிட்டு திட்டுங்க...

“இன்று டாக்டர்கள் ஸ்ட்ரைக்” என்ற flash news பார்த்ததுமே Facebookஇல் திட்டி அப்டேட் போடப்போகும் அன்பர்களே... என்ன விஷயமென்று கூட கேட்காமல் “திட்டுங்க எஜமான் திட்டுங்க ... இந்த டாக்டர்களே இப்படித்தான்...” என்று அதற்கு பதில் காமெண்ட்ஸ் போடப்போகும் நண்பர்களே... திட்டும் முன் இதை ஒரு முறை படித்து விட்டு திட்டுங்க..

இந்த ஸ்ட்ரைக் என்னவென்று முதலில் சொல்லி விடுகிறேன்... இதை நடத்துவது இந்திய மருத்துவச்சங்கம்... இது government, private என்றில்லாமல் எல்லா டாக்டர்களும் இருக்கும் பொது அமைப்பு... இதன் மூலம் 25/06/2012 அன்று ஒரு நாள் மட்டும் அரசு ஆஸ்பத்திரி அல்லாத மற்ற அமைப்புகளில் அவசர சிகிச்சை தவிர்த்து மற்ற நோயாளிகளை மாலை 6 மணிவரை பார்க்கவில்லை. இது ஒரு கவன ஈர்ப்புப் போராட்டம். சரி இதை இன்று செய்ய வேண்டிய அவசியம் என வந்தது???...

சில வருடம் முன் கேத்தன் தேசாய் என்ற அவமானத்தை கைது செய்து கிலோ கிலோவாக தங்கம் எடுத்தார்கள் ஞாபகம் இருக்கிறதா.... அந்த அவமானம் தலைவராக இருந்தது “Medical council of India (MCI)” என்ற அமைப்பு. அதுதான் எல்லா டாக்டர்களையும் கட்டுப்படுத்தும் தலைமை அமைப்பு... அதற்கு election council போல சுயமாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் உண்டு . அது இருப்பதால்தான் அரசியல் தலையீடுகள் குறைவாக மருத்துவத்துறையில் இருக்கும் என்பதால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்று அது. புது மருத்துவக்கல்லூரிகள் துவங்குவதற்கு அனுமதி அளிப்பதிலிருந்து தவறு செய்யும் மருத்துவர்கள் மேல் நடவடிக்கை எடுக்கும் அத்தனை அதிகாரம் குவிந்த அமைப்பு அது. அதனால் யார் அதை control  செய்கிறார்களோ அவர்கள் இந்தியா முழுவதும் உள்ள டாக்டர்களை ஆளுகின்றார்கள் என்றால் மிகையாகாது...

கேத்தன் தேசாய் கைதுக்குப்பிறகே இந்த அமைப்பின் நிலைமை கேள்விக்குறியாக இருந்தது. இன்று அதை மட்டுமல்லாது Nursing council, pharmacy council என்று எல்லா கவுன்சில்களையும் கலைத்துவிட்டு அதன் இடத்தில் மத்திய அரசாங்கம் நியமிக்கும் ஒரு குழு செயல்படும் என்று சட்டமேற்றியிருப்பதுதான் முதல் காரணம் இந்த போராட்டத்திற்கு...

இந்த சட்டம் அமலுக்கு வந்தால் மருத்துவ தொழிலே மருத்துவர்கள் கையிலிருந்து சென்று விடும் அபாயம் உள்ளது. அதன் பின் அதிகார வர்க்கமும் அரசியல் வர்க்கமும் ஆசைப்பட்ட காரியங்களை நிறைவேற்றிக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பாகவே இது உள்ளது. அரசியல் பணமுதலைகளின் கருப்பு பணம் வெள்ளையாக மருத்துவக் கல்லூரிகளை தொடங்கிக்கொள்ளலாம், எதிர் கட்சிகளை மிரட்ட அவர்கள் தலைவர்கள் நடத்தும் கல்லூரிகளை அனுமதி மறுக்கலாம், யார் வேண்டுமானாலும் பணம் தந்து அனுமதி பெற்று கல்லூரி தொடங்கலாம், எதிர்த்து கேள்விக்கேட்டால் அந்த மருத்துவரின் மேல் குற்றம் சுமத்தி அவரின் மருத்துவர் என்ற அதிகாரத்தையே பறிக்கலாம் என்ற நிலை வரும். ஒரு வேளை அது போல் அதிகாரத்தை பறித்தால் அதற்கு மேல் அப்பீல் செய்வதென்பது முடியாது. ஏற்கனவே இருந்ததை சீர் செய்வார்கள் என்று எதிர்ப்பார்த்திருந்த டாக்டர்களுக்கு இது அதிர்ச்சியே தந்துள்ளது. எந்த ஒரு டாக்டர்களின் அமைப்பையும் கலந்தாலோசிக்காமல் இது போன்ற மடத்தனமான முடிவெடுக்க காரணம் என்ன... ஒரு Professionஐ  அதை செய்பவர்கள் அல்லாத மற்றவர்கள் நிர்வாகிப்பதென்பது எந்த புத்தியுள்ள மனிதனும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒன்று.. அதும் மருத்துவம் போன்ற உயிர் காக்கும் தொழிலை அரசியல்வாதிகள் தீர்மானிக்கும் நபர்கள் அதிகாரம் செய்வதென்பது இந்த முடிவெடுத்தவர்களின் குறுகிய பார்வையே காட்டுகிறது. இத்தோடு விட்டார்களா...

இந்த சட்டத்தின் மற்றுமொரு புதிய விதி மருத்துவர்களின் தொழில் வாய்ப்புகளையே பறிப்பதாக உள்ளது. Medical councilன் மாநில அமைப்பு State medical council. எந்த மருத்துவ படிப்பு முடித்தப்பின்னும் இதில் பதிவு செய்யாமல் மருத்துவர்கள் வேலை செய்ய முடியாது. எந்த மாநிலத்தில் பதிவு செய்தாலும் இந்தியா முழுவதும் வேலை செய்யலாம். இப்பொழுது அதில்தான் சிக்கல். State Medical council பதிவு எந்த ஊரில் படிக்கிறோமோ அங்கேதான் செய்ய வேண்டும் மற்ற மாநிலத்தில் பணியாற்ற medical council நடத்தும் ஒரு தகுதி தேர்வெழுதியப் பின்னரே பணியாற்ற முடியும் என்று விதி கொண்டு வந்துள்ளனர். இது எழுப்பும் சிக்கல்கள், கேள்விகள் அதிகம். முதலாவதாக எந்த மருத்துவனும் படித்து பாஸ் செய்தப்பின்னரே  Medical councilல் பதிவு செய்ய முடியும். அதன் படி பார்த்தால் அந்த அந்த மாநில பல்கலைக்கழகங்கள் நடத்தும் தேர்வு போதாது அது அகில இந்திய சேவை செய்யும் அளவுக்கு தகுதியை தருவதில்லை என்று கருதுகிறதா மத்திய அரசு. அப்படியென்றால் தேவை பல்கலைக்கழகங்களும் அவற்றின் பாடமுறைகளையும் சரி செய்ய வேண்டியதே தவிர இது போன்ற சட்டங்களில்லை. இது மாநிலம் விட்டு மாநிலம் போய் படிக்கும் மருத்துவர்களையும், மற்ற மாநிலங்களில் திருமணம் செய்து செல்லும் பெண் மருத்துவர்களையும் மிகவும் பாதிக்கும். இன்னும் சொல்வதென்றால் இது நம் குடியாட்சித் தத்துவதிற்கே எதிரானது.

இந்த சட்டத்தை விட மிக கொடுமையானதும் மருத்துவர்களை அடிமைப்படுத்துவதுமான அடுத்த சட்டம் “Clinical Establishment act 2012”.  இதன்படி மருத்துவர்கள் கிளினிக் வைப்பதென்றால் அதற்கு அனுமதி பெற வேண்டும். அது மட்டுமல்லாது அந்த கிளினிக்கில் எந்த வகையான அவசர நோயாளி வந்தாலும் அவரை “Stabilize” செய்து அதன் பின்னரே மேற்சிகிச்சைக்கு அனுப்ப வேண்டும். இந்த சட்டம் ஒரு மருத்துவர் பத்துக்கு பத்து ரூமில் வைத்து பார்க்கும் கிளினிக்களையும் உள்ளடக்குகிறது. மேலோட்டமாய் பார்த்தால் இது நல்லது போன்று தெரிந்தாலும் இது ஒரு நடைமுறை சாத்தியமில்லாத கிராம சேவைகளை பாதிக்கும் ஒன்று.

முதலில் அனுமதி பெறுவதென்பதும் அதை வருடாவருடம் புதுப்பிக்க வேண்டுமென்பதும் சாத்தியமா... அனுமதி தரும் அதிகாரியின் கையில் அளவுக்கு அதிகமான அதிகாரம் தரவே இது வழிவகை செய்யும். ஒரு வேளை அந்த அதிகாரி வேறு ஏதோ காரணத்தால் வன்மத்துடன் இருந்தால் தேவையில்லாத மன உளைச்சல்கள்தான் இதில் மிச்சம். வேலையை செய்யவே லஞ்சம வாங்கும் இந்த நாட்டில் இது போன்ற சட்டம் அதிகாரிகளுக்கு பணம் சம்பாதித்து கொடுக்கவே பயன்படும். இதனால் பாதிப்படையும் டாக்டர்களுக்கு முறையிடக் கூட சட்டம் இடம் தரவில்லை என்பது இந்த சட்டம் ஏற்றியவர்கள் டாக்டர்கள் மேல் கொண்டுள்ள வன்மைத்தையே காட்டுகிறது.

அடுத்து அவசர சிகிச்சை தருவது – எந்த மருத்துவனும் அடிப்பட்டு வரும் நோயாளியை முதல் உதவி கூட செய்யாமல் அனுப்ப போவதில்லை. அது Ethics.  ஆனால் “Stabilize” என்ற வார்த்தைக்கு என்ன அர்த்தம்??? நெஞ்சுக்கூடு உடைந்து மூச்சு திணறும் நோயாளியை “Stabilize” செய்ய Ventilator போன்ற கருவிகள் வேண்டும். ஒவ்வொரு மருத்துவரும் அதை போல் கருவிகள் வாங்கி வைப்பதென்பது சாத்தியமா... எல்லா டாக்டர்களையும் ஒரே போல் பார்க்கிறது இந்த சட்டம். “Do no Harm” என்பதே மருத்துவனின் அடிப்படை பாடம். இது போன்ற அவசர சிகிச்சை தரும் தருணங்களில் என் திறமையை மீறி இந்த சிகிச்சை உள்ளதென்று தீர்மானிப்பது டாக்டர் உரிமையே தவிர சட்டத்தின் உரிமையில்லை. இதை பயன்படுத்தி தேவையில்லாத வழக்குகள் போடவே இந்த சட்டம் பயன்படும். இது நடைமுறைக்கு வந்தால் பாதிக்கப்படப் போவது எந்த பின்புலமுமில்லாத First generation Doctors தான்.

இதனால என்ன... நல்லதுதானே.. என்று நினைக்க வேண்டாம். இது போன்ற சின்ன கிளினிக்களின் மருத்துவச்சேவைகள் Government ஆஸ்பத்திரிகள் நிரம்பி வழியும் இந்தியா போன்ற நாட்டில் அவசியத்தேவை. ஒரு வேளை இது போன்றதொரு சட்டம் வந்தால் கிளினிக் போடுவது கூட பணம் படைத்தவர்களால் மட்டுமே முடியும். அது மேலும் பிரச்சினைகளே வளர்க்கும்.

இது மட்டுமல்லாது 3 வருட BMRC  கள்ள டாக்டர்கள் கோர்ஸ் உருவாக்கவும் இந்த சட்டத்தில் வழிவகை செய்யப்பட்டுள்ளது. அதை பற்றி பேசுவதென்றால் தனி பதிவே போடலாம். சுருக்கமாக சொல்வதென்றால் இது அரசு அனுமதி பெற்ற போலி டாக்டர்களை உருவாக்கவே இது வழிவகுக்கும்.

இறுதியாக சில கேள்விகள்:

1. டாக்டர்கள் என்ன தீண்டத்தகாதவர்களாக... அவர்களின் குரலை கேட்க கூடாது என்று செயல்படுவதின் நோக்கம் என்ன???

2. இனி பணம் படைத்தவர்கள் தான் மருத்துவம் படிக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறதா இந்த அரசாங்கம்...

3. கொலை குற்றவாளிகளை விட மோசமாய் அப்பீல் செய்ய கூட வழியில்லாத சட்டம் போட வேண்டிய அவசியம் என்ன...

4. இதை எதிர்க்க ஸ்டிரைக் தவிர வேறு வழி என்ன இருக்கிறது... எப்படி மருத்துவர்களின் குரலை சமுதாயம் கவனம் கொடுத்து கேட்க செய்வது...

இந்த கேள்விகளுக்கு மனசாட்சிக்கு விரோதமில்லாமல் பதில் சொல்லி விட்டு திட்ட முடிந்தால் திட்டுங்கள்...

அன்புடனும் அக்கறையுடனும் பாலகுமாரன்...

சமீப காலங்களில் நான் படித்ததில் என்னை மிகவும் தொட்டது... அனைவரும் கண்டிப்பாக படியுங்கள். பகிருங்கள்... படித்தப்பின் எந்த நம்பிகையுள்ளவராய் இருந்தாலும் தன் எழுத்துக்களால் நம் வாழ்வை தொட்ட அந்த மனிதருக்காக ஒரு நிமிடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்....


இதை அழுத்தினால்......


இதை தெளிவாக படிக்கலாம்...

மீண்டும் சந்திப்போம் நண்பர்களே......

நித்தியானந்தாவும் பறக்கும்தட்டும்....

நித்தியானந்தா ஆதீனம் ஆனாலும் ஆனார், எல்லோர் வாய்க்கும் ஓட்ஸாகவே அது மாறிப்போனது. அதிலும் நான் மனநல மருத்துவன் என்ற காரணத்தால் இவ்வளவு நடந்தப்பின்னும் அவரை நம்புபவர்களுக்கு என்னதான் பிரச்சனை என்பது போன்ற கேள்விகளை அடிக்கடி சந்திக்கிறேன். இதை கேட்பவர்களின் அடிப்படை சந்தேகம் - இத்தனைக்கும் பின்னும் எப்படி இதுப்போன்ற ஒருவனை நம்ப முடியும் என்ற ஆச்சர்யமே...

இதற்கு காரணம் உள்ளதா????... இது நித்தியானந்தா என்ற தனிமனிதனின் "Charisma" என்று மட்டுமே சொல்ல முடியுமா?.... இதெற்கெல்லாம் விடை தெரிய வேண்டுமானால் உங்களுக்கு ஒரு பறக்கும் தட்டின் கதை தெரிய வேண்டும்.

1954ஆம் ஆண்டு. அமெரிக்காவில் மரியன் கீச் என்ற பெண்மணி ஒரு இயக்கத்தை ஆரம்பிக்கிறார். அதன் அடிப்படை நம்பிக்கை அவருக்கு வந்த ஒரு கனவு. அதில் வேற்றுக்கிரகவாசிகள் அவரை தொடர்புக்கொண்டு டிசம்பர் 21 ஒரு பெரும் வெள்ளம் ஏற்பட்டு உலகம் அழியப்போகிறதென்றும் அதற்குள் அவரிடம் வந்து சேர்பவர்களை அந்த வேற்றுக்கிரகவாசிகள் பறக்கும் தட்டில் வந்து காப்பாற்றுவார்கள் என்றும் கூறியதாக உலகத்துக்கு அவர் தெரிவிக்க அவர் வீட்டில் இடம் பிடிக்க பணம் கொண்டு வந்து கொட்டி பலர் சேர்ந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் லான் ஃபெஸ்டிங்கர்(Leon Festinger) என்ற உளவியல் ஆராய்ச்சியாளர். அவர் இந்த கூத்தின் முடிவை காண்பதென்ற நோக்கத்துடன் வந்தவர். அந்த தினமும் வந்தது.

இரவு 12 ஆனது. அங்கிருந்த அனைவரும் சற்றே கலக்கம் அடைய துவங்கினர். நேரம் ஆக ஆக அனைவருக்கும் உண்மை உரைத்தது - "எந்த பறக்கும் தட்டும் வரப்போவதில்லை. உலகம் நாளையும் இருக்கும் நாளை மறுநாளும் இருக்கும்." என்று.

உடனே அவர்கள் மரியன் கீச்சை தூக்கிப்போட்டு உதைத்திருப்பார்கள் என்று நீங்கள் எதிர்ப்பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் நடந்ததோ வேறு...

உலகம் அழிய ஒரு மணி நேரமிருக்கையில் மரியன் கீச்சுக்கு ஒரு புது செய்தி அயல்கிரகவாசிகளிடமிருந்து வந்தது. இந்த பூமியில் அவர்கள் சொல்லை மதிக்கும் மனிதர்கள் இருப்பதால், இதற்கு மற்றுமொரு வாய்ப்பு தர தீர்மானித்து வெள்ளத்தை சற்றே திசைத் திருப்பி விட்டார்கள்!!! என்று... இதை கேள்விப்பட்ட அந்த கூட்டம் இந்த நல்ல செய்தியை பரப்பி இன்னும் அதிகம் பேரை நம்ப வைத்து இந்த உலகத்தின் ஆயுளை நீடிப்பதேன்று கிளம்பி விட்டனர்.!!!!!!!!!!

இதற்கு லான் ஃபெஸ்டிங்கர் கொடுத்த பெயர்தான் - காக்னிடிவ் டிஸ்சொனன்ஸ் (Cognitive Dissonance).  பல்லையுடைப்பது போன்று இருந்தாலும் இது ஒரு வகையில் நமக்கு அறிமுகமான ஒரு விஷயமே. திராட்சைப்பழத்துக்கு ஆசைப்பட்ட நரியின் கதை கூட இதற்கு ஒரு உதாரணம்தான்.

நித்தியானந்தாவுக்கும் இந்த கதைக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கேட்கிறீர்களா....

மனித வாழ்வில் உள்ள நிலைகள் மாறுமென்பதை ஏற்றுக்கொள்ள மனிதர்களுக்கு ஒரு ஆதாரம் தேவைப்படுகிறது. நித்தியானந்தா, மரியன் கீச் போன்றவர்கள் பக்தியாகவோ பறக்கும் தட்டில் வந்து அழைத்து செல்லும் அயல்கிரகவாசிகளாகவோ அந்த ஆதாரத்தை தருகின்றனர். அதனால்தான் அவர்கள் உலகம் அழியும் என்றாலோ ஹீலிங் டச் முலம் வியாதிகள் குணமாகும் என்றாலோ உடனே நம்புகின்றனர். ஏதோ ஒரு தருணத்தில் இவர்கள் சொல்லும் விஷயம் பொய்க்கும் போது நிலை மாறுமென்ற ஆதார நம்பிக்கையும் கேள்விக்குறியாகின்றது. ஆனால் மனம் அதை ஏற்க மறுக்கிறது – காரணம் அதை ஏற்பதென்பது வாழ்வின் அடிப்படையே தகர்க்கிறது. இதே கஷ்டங்கள்தான் நீடிக்குமென்றால் வாழ்வதின் அர்த்தம்தான் என்ன? இந்த முரண்பாட்டைதான் காக்னிடிவ் டிஸ்சொனன்ஸ் (Cognitive Dissonance) என்கிறார் லான் ஃபெஸ்டிங்கர்.

இதை தீர்ப்பதென்பது எப்படி? அவர்களுக்கு மூன்று வழிகள் உள்ளது.

எந்த நம்பிக்கை முரண்பாட்டை ஏற்படுத்துகிறதோ அதை மாற்றிக்கொள்ளலாம்.. (எந்த சாமியார் உண்மையா இருக்கான்... இவனால மட்டும்தான் என் கஷ்டத்தை தீர்க்க முடியுமா என்ன... பறக்கும் தட்டாவது வரதாவது...) ஆனால் இதுதான் இருப்பதிலே கடினமான வழி. இதை அவர்கள் செய்தால், இந்த பதிவுக்கே அவசியமில்லை.

அந்த நம்பிக்கையுடன் புது நம்பிக்கைகளை சேர்த்து புதியதொரு நம்பிக்கையை உருவாக்கி கொள்வது. ( பிரம்மச்சார்யம் என்பதை கடைப்பிடிக்க முடியாதவர்கள் துணை ஏற்று கொள்வது தப்பில்லை. அதும் பிரம்மச்சார்யத்தின் ஒரு அங்கம்தான்.(!!!!!!!!) பறக்கும் தட்டு நம்புபவர்கள் இருப்பதால் வரவில்லை. அதனால் இந்த செய்தியை பரப்பி எல்லாரையும் நம்ப செய்வது நம் கடமை.)

கடைசியாக அந்த முரண்பாட்டை ஏற்க மறுத்தோ அது ஒன்னும் பெரிய விஷயமில்ல என்று சமாதானம் கூறியோ அதன் முக்கியத்துவத்தை குறைத்துக்கொள்ளலாம். (அந்த டேப் பொய்... அவர் என்னைக்காவது நான் பிரம்மச்சாரின்னு சொல்லிருக்காரா..)

இப்பொழுது யோசியுங்கள்... நித்தியானந்தா என்று மட்டுமில்லை. எத்தனை விஷயங்களில் நம்மை நாமே இதுப்போன்று ஏமாற்றியுள்ளோம். நித்யானந்தா ஒரு நம்பிக்கை. அதேபோல்தான் தம் அடித்தால் டென்ஷன் குறையும், தண்ணி அடித்தால் கவலை மறக்கும், பைனான்ஸில் பணம் போட்டால் பணம் சீக்கிரம் பெருகும் என்பதெல்லாம். தினம் வாழ்க்கையில் தவறென்று தெரிந்தும் ஏற்க மறுப்பது எத்தனை... நம் முரண்பாடுகளை ஏற்று அவற்றை மாற்றும் முதல் வழியை தேர்ந்து எடுக்கும் தைரியம் உண்டா நமக்கு...

அடுத்த முறை இதுப்போன்ற ஒரு சந்தர்ப்பம் உங்கள் வாழ்வில் ஏற்பட்டால் இதை சிந்தனை செய்யுங்கள் நண்பர்களே...

ஒரு சட்டமும் சில கேள்விகளும்...

கடந்த வாரம் நம் மத்திய சுகாதாரத்துறை அமைச்சர் குலாம் நபி நன்றாக பிரியாணி மொக்கி விட்டு விட்டத்தைப்பார்த்து படுத்து பல் குத்திக்கொண்டே NRHM (தேசிய ஊரக வளர்ச்சி திட்டம் ) ஏன் உருப்படாமல் போகிறது என்று யோசிக்கும் பொழுது டொய்ங் என்று அவருக்கு ஒரு பல்பு உதிக்க "எடுறா பேப்பரை" என்று ஒரு உத்தரவு போடுகிறார்.

"இதனால் அறிவிக்கப்படுவது என்னவென்றால் நம்மூர்ல படிச்சுப்புட்டு அடிச்சு பிடிச்சு எப்படியோ வெளியூர் படிக்க போகிற பயபுள்ளைங்க திரும்பாம அங்கனையே தங்கிடறாங்க. இதனால நம்ம கிராமத்துல வேல பாக்க ஆள் இல்லாம போய்டுச்சு. போன வருஷம் மட்டும் படிச்ச 1,20,000 பேர்ல 3000 பேர் வெளிய போய்ட்டாங்க. அதுல 30% திரும்பியும் வந்துட்டாங்க. இருந்தாலும் போன 70% பேரால நம்ம ஊர் ஜனங்களுக்கு எம்புட்டு எழப்பு... இதனால பெரியவங்கலாம் ( வேற யாரு அண்ணன்ந்தேன்....) யோசிச்சு(!!!!) இனி அமெரிக்கா படிக்க போற டாக்டர்ல்லாம் உங்க சொத்த எழுதிக்கொடுத்துட்டு (Bond எழுதி கொடுத்து விட்டு) போய்டணும்" என்று தண்டோரா போடு விட்டார்.

நகைச்சுவை தவிர்த்து பார்த்தால் இது எந்த லட்சணத்தில் நம் நாட்டின் அதிகாரிகளும் அமைச்சர்களும் இயங்குகின்றனர் என்று தெரிய வைக்கும் ஒரு ஆணை. இது எழுப்பும் கேள்விகள் பல.

இந்த ஆணை வெளிநாடு செல்லும் மருத்துவர்களுக்கு பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. என் கேள்வி ஏன் மற்ற வேலை செய்பவர்களில் யாரும் வெளிநாடு செல்லவில்லையா? உண்மையில் அன்றிலிருந்து இன்று வரை வெளிநாடு செல்ல வாய்ப்புள்ளவர்கள் மற்றவர்கள்தான். அவர்களை விட்டுவிட்டு மருத்துவர்களை மட்டும் குறிவைப்பது ஏன்? அது சரி அமெரிக்கா செல்லும் மருத்துவர்களை கட்டுப்படுத்துவீர்கள்... NOC கேட்காத ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து, அரபு நாடுகளுக்கு போகும் மருத்துவர்களை என்ன செய்வீர்கள்...

வெளிநாடு சென்று வாழும் இந்தியர்களுக்கு உந்துதல் ஏது? யாரும் தன் சொந்தங்களை மண்ணை விட்டு சென்று மொழி புரியாத மனிதர்களுடன் போராட விரும்பி செல்வதில்லை. இங்கே காட்டப்படும் அநியாயமான பாகுப்பாடும் திறமை இருந்தும் போட வேண்டிய எதிர்நீச்சல்களுமே அவர்களை அந்நிய மண்ணின் சுகங்களை பெரிதாக எண்ண வைக்கிறது. அதை தீர்க்காமல் இது போன்ற அறிவிப்புகள் வெளியிடுவது தங்களின் தொலைநோக்கு பார்வையின்மையை மறைக்க இவர்கள் நடத்தும் நாடகங்களே தவிர வேறொன்றுமில்லை. 2100 மருத்துவர்கள்தானா படித்தவர்கள். மிச்சமுள்ள 117900 பேர் கொண்டு நம் கிராமங்களை முன்னேற்ற முடியாதா?

சரி... இவர் சொல்வது போல் சென்றவர்கள் திரும்பி வருகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர்களை எங்கே வேலைப்பார்க்க சொல்கிறார். எந்த வசதியுமில்லாத கிராமப்புறங்களில் இவர்களால் வேலைப்பார்க்க முடியுமா. அது மயிலை பாட சொல்வது போன்று முரணான விஷயமில்லையா? நோபல் பரிசு பெற்ற ஹர்கோபிந்த் குரானா, ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்களுக்கேற்ற வசதிகளை நாம் இங்கே ஏற்படுத்தி விட்டோமா? அதில்லாமல் அவர்களை செல்ல விடாமல் தடுத்திருந்தால் அது மனிதக்குலத்துக்கு அவர்களின் அர்ப்பணிப்பை தடுக்கும் செயலாகியிருக்காதா? 

இது போன்ற அர்த்தமில்லாத சட்டம் இயற்றுவத்தின் மூலம் நம் கவனத்தை உண்மையான பிரச்சனைகளிலிருந்து திசைத்திருப்பி சுவிஸ் வங்கிகளில் பணத்தை குவிக்கும் அரசியல்வாதிகளை விட தன் வாழ்க்கையின் நலனுக்காக நாட்டை விட்டு வெளியேறும் மருத்துவர்கள் எவ்வளவோ மேல்...

சரிதானா....

சிந்தனை செய்யுங்கள்....

யார் குற்றம்

செய்திதாள்களில் சில சமயம் வினோதமான செய்திகளை படிக்க கிடைப்பதுண்டு. நேற்று மும்பை ஹைகோர்ட்டில் ஒரு விவாகரத்து வழக்கு வந்தது. அதன் சாராம்சம் இதான்.

பிரதீப் என்பவர் தன் மனைவியை விவாகரத்து செய்ய கோரியுள்ளார். அதற்கு அவர் கூறியுள்ள காரணங்கள்.
1. மனைவிக்கு சமைக்க தெரியவில்லை.
2. அவருக்கு துணி மடிக்க தெரியவில்லை.
3. தினமும் சாமி கும்பிட மறுக்கிறார்
4. அவர் சம்பளத்தை அப்படியே தர மறுக்கிறார்.

இதெல்லாம் பரவாயில்லை என்பது போன்ற கடைசிக்காரணம் - முதலிரவில் அவர் தன் கணவனிடம் ஆணுறை அணிய சொல்லுயிருக்கிறார். காரணம் அவர்களது குடும்பச்சூழல் காரணமாக சற்றே பணம் சேர்ந்தப்பின் குழந்தைக்கு முயற்சிப்போம் என்று.

இந்த வழக்கை பற்றி படித்ததுடன் என் மனதில் எழுந்த கேள்விகள் இவை.

1. இதெல்லாம் ஒரு காரணமா ஒரு மணவாழ்க்கையை முறிக்க.
2. ஒரு கோர்ட்டில் இதை காரணங்களாக சொல்லும்மளவுக்கு ஆணாதிக்க மனம் கொண்டவர்களாக இருக்கும் அந்த கணவனுக்கும் அவன் குடும்பத்துக்கும் இதை கோர்ட்டில் சொல்லும் வக்கீலுக்கும் என்ன தண்டனை.
3. அந்த பெண்ணிடம் நீதிபதி படித்த நீ ஏன் இந்த திருமணத்துக்கு ஒப்புக்கொண்டாய் என்று கேட்டதற்கு தன் தங்கை திருமணத்திற்க்காக தன் திருமணத்தை அவசரப்படுத்தியதால் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. என்று கூறியுள்ளார். (அவரின் வயது 26). கல்யாணத்தை கடமையாய் நினைத்து ஒத்து வராத இரண்டு பேரை சேர்த்து வைத்து அவர்களின் வாழ்வை கேள்விகுறியாக்கியது எது - பெண்களின் திருமணத்தை கடமையாய் கருதும் பெற்றோரா? அந்த நெருக்குதலை தரும் இந்த சமுதாயமா?
4. எத்தனையோ பொருத்தம் பார்க்கும் போது பேசி பழக சந்தர்ப்பங்களை தந்து மனப்பொருத்தம் பார்க்க தயங்குவது ஏன்?

இதையேதான் அந்த நீதிபதியும் சொல்லியுள்ளார் -

"In their order, the judges said the case was an eye-opener for those who were yet to marry. They said that especially in the case of arranged marriages, the prospective husband and wife should get to know each other and see if they could live happily together. "It is the duty of (both sets of) parents to consider various aspects before the actual marriage takes place.""


எத்தனை யோசித்தாலும் இறுதி வரை விடை தெரியாத கேள்வி இது ஒன்றுதான்....

"பெண் சுதந்திரம் என்ற அடிப்படை மனித நாகரீகத்தை என்று நம் சமுதாயம் கற்கும்???"


சிந்தனை செய்யுங்கள் நண்பர்களே.....

சனாகானும் பத்திரிகை தர்மமும்

எப்பொருள் குறள் யாருக்கு பொருந்துமோ இல்லையோ பத்திரிகைகளுக்கு நன்கு பொருந்தும். இன்றும் நம் மக்களை பொறுத்த வரை பத்திரிகையால் ஒருவன் குற்றம் சாட்டப்பட்டால் அவன் குற்றவாளி. அச்சில் ஏற்றப்பட்ட குற்றம் எந்த நீதிமன்றத்திலும் நிருப்பிக்கபடாவிட்டாலும் குற்றமே.

இன்று தினமலர் வலைத்தளம் சென்றவர்கள் இந்த செய்தியை கண்டிப்பாக பார்க்கலாம்.

ஆனால் இதை படித்த எத்தனை பேர் இந்த புகைப்படத்தை பார்த்திருக்க போகிறீர்கள்.

இதென்னடா படம் என்கறீர்களா....

இதில் இருப்பவர்கள்தன அந்த செய்தியில் வந்த கைதான பெண்கள்... இதில் வட்டமிட்டு காட்டப்பற்றிருபவர்தான் சனா கான். அவர் ஒரு junior artist பாலிவுடில்.

இப்பொழுது இதை ஆழ்ந்து சிந்தித்துப்பாருங்கள்....

இன்று எத்தனை பேர் அந்த செய்தியை வாசித்திருப்பார்கள். அவர்கள் அனைவரின் எண்ணத்திலும் இனி சனாகான் ஒரு விபச்சாரி. எந்த தவறும் செய்யாமல் அவரை ஒரு கூண்டில் ஏற்றப்பட்டு தண்டனையும் வழங்கிவிட்டார் அந்த பத்திரிகைக்காரர். நிஜமாக குற்றம் புரிந்த அவருக்கு என்ன தண்டனை.

இதே செய்தியை நடிகையல்லாத மற்றொரு பெண் பற்றி வந்திருந்தால் எத்தனை பேர் உடனே நம்புவோம். அவ்வளவு ஏன்... இதே போன்று ஒரு நடிகரை கைது செய்ததாக செய்தி வந்தால் உடனே நம்புவோமா... ஏன் இந்த முரண்... ஒரு நடிகை என்பதாலா இல்லை ஒரு பெண் என்பதாலா..

நடிகை என்ற ஒரே காரணத்துக்காக அவர் பற்றிய ஒரு ஆதாரமில்லாத செய்தியை உடனே வெளியிட்ட அந்த பத்திரிக்கை நண்பரை போல் எத்தனை பேர் நம்மில் குற்றங்களை நம்பி ஆதாரங்களை புறந்த்தள்ளுகிறோம்.

இறுதியாக ஒரு சினிமா செய்தியைக்கூட விசாரித்து வெளியிட முடியாத நிருபரும் அதன் உண்மை தன்மையை உறுதி செய்யாமல் வெளியிடும் ஆசிரியரும் கொண்ட இந்த பத்திரிகையின் வேறு எந்த செய்தியை நாம் நம்புவது...

சிந்தனை செய்யுங்கள்.....